ՎԱՐԱԶՆ ՈԻ ԱՂՎԵՍԸ
Վարազը ժեռուտ քարերի վըրա Անխոնջ եռանդով Սըրում էր մեկ-մեկ ժանիքներն իրա: Հեգնող ժպիտով Աղվեսը նրան հարց արավ, ասաց. -Ո՛վ կտրիճ եղբայր, Ո՛չ կովի լուր կա և ո՛չ էլ կասկած, Ի՞նչ ես վայրապար Ծով-քրտինք մտել ու քեզ չարչարում: Իսկ վարազն այսպես պատասխան տվավ -Ամբողջ աշխարհում Խորամանկ, խելոք Հաճել ես համբավ, Բայց խելքըղ, իրոք, Հավնոցից հեռու չիContinue reading ՎԱՐԱԶՆ ՈԻ ԱՂՎԵՍԸ